Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ

Athena_-3-Moires_Alessandro-Maganza

 

Μοίρα – μείρομαι , παίρνω το μερίδιο που μου αναλογεί , από το Χάος αυτού του Κόσμου.  Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, γνέθει το νήμα της ζωής μας, αγγίζει το στημόνι και το υφάδι της ύπαρξής μας , η δεύτερη, η Λάχεση, μοιράζει τους κλήρους, καθορίζει τι θα τύχει στον καθένα. Τέλος η τρίτη Μοίρα  η Άτροπος, κόβει  την κλωστή μας όποτε καθορίσει εκείνη …

Για τον Αυγουστίνο είναι προκαθορισμένο από τον θεό αν θα χαθείς ή αν θα σωθείς , ενώ σύμφωνα με το Κοράνι είναι όλα προκαθορισμένα. Για τους Nτετερμινιστές κάθε γεγονός υπόκειται σε   ένα σύστημα νόμων τέτοιο ώστε το ότι συγκεκριμένο γεγονός με αυτή την περιγραφή προκύπτει από αυτούς τους νόμους και μόνο αυτούς, τους νόμους του αιτίου και του αποτελέσματος. Οι αγαπημένοι μου μεταφυσικοί , οι Στωικοί , ορίζουν την Μοίρα ως μια Θεϊκή οργανωτική δύναμη του Κόσμου , ο Λόγος του  Παντός… Για αυτούς η Μοίρα είναι η νομοτελειακή πνοή …

Ο Μπέρτραντ Ράσσελ έλεγε πως για τους αρχαίους η λέξη Μοίρα και η λέξη ανάγκη είχαν την βαρύτητα την κοσμικής αναγκαιότητας στην οποία δεν μπορούσε κανένας να φέρει αντίρρηση. Σύμφωνα με την μυθολογία, στον Τρωικό πόλεμο ο γιος του Δία, ο Σαρπηδόνας, μάχεται ενάντια στον  Πάτροκλο, ο οποίος όμως τον έχει σχεδόν νικήσει. Ο Δίας παρακολουθεί τη μονομαχία και πονάει για το γιο του, σκέφτεται λοιπόν ν’ αντιταχτεί στη μοίρα και ν’ αποφευχθεί ο θάνατός του .Η Ήρα τον συνεφέρει λέγοντάς του πως δεν μπορεί να αντιταχθεί στην Μοίρα … Ο Δίας με βαριά καρδιά συμφώνησε, και έβρεξε ματωμένες σταγόνες βροχής στον κάμπο της Τροίας για να τιμήσει τον θάνατο του γιου του.

Ο Οιδίποδας πάλευε να ξεφύγει από την μοίρα του και όσο πιο πολύ πάλευε τόσο πιο βαθειά βυθιζότανε. Όλα λοιπόν μοιάζουν να είναι υποτεταγμένα σε αυτήν την νομιμότητα, την νομοτέλεια , σε ένα μοναδικό μονοπάτι από το οποίο δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει… ή μήπως μπορεί;

Οι θρησκείες χτίσανε ένα άλλο μονοπάτι , για να βαδίζουν οι πιστοί χωρίς να ξεφεύγουν  από την ελευθερία γιατί η ελευθερία ήταν συνδεδεμένη με την αμαρτία . Για τους πρωτόπλαστους η έξοδος από την Μοίρα ήταν ένα μήλο . Η έξοδος από την άγνοια , ο δρόμος προς την λήθη , η άρνηση της αθανασίας … όλα έδειχναν ένα άλλο μονοπάτι ….Ο Θεός όμως δεν τους σφράγισε εκεί μέσα, δεν τους κλείδωσε στον Παράδεισο , τους έδωσε επιλογές … τους έφερε μπροστά στο πρωτόπλαστο  δίλημμα της ιστορίας, να μείνουν σε αυτό το μονοπάτι ή να φύγουν. Γιατί η ελευθερία ξεκινάει από εκεί που γεννιούνται τα διλλήματα …Σε κάθε δίλημμα που έχει να ζυγίσει ο καθένας μας, ζυγίζει  την ελευθερία του στο να πάει πιο πέρα… Για κάθε ψυχή που στέκει μπροστά σε μια οπλισμένη κάννη, η απόφαση να μείνει να υπερασπιστεί τα πιστεύω του ενώ μπορεί να το βάλει στα πόδια τον κάνει ήρωα , τον κάνει ένθεο , τον κάνει υπεράνθρωπο…

Σε κάθε μεγαλειωδέστατη απόφαση που πήραμε στην ζωή μας , να αλλάξουμε πορεία, να αλλάξουμε ζωή , να μάθουμε κάτι καινούργιο , να αφήσουμε μια σχέση που δεν μας έκανε αληθινά ευτυχισμένους, να αφεθούμε σε καινούργια χέρια, να παντρευτούμε την δεύτερη ψυχή μας, να φύγουμε μακριά , να αλλάξουμε επάγγελμα, να γράψουμε ένα βιβλίο, να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι ζωής , να απογαλακτιστούμε από τα πρέπει των άλλων, να μην είμαστε οι δανεικοί εαυτοί … Σε κάθε μεγάλη μας απόφαση που υπερασπιζόμαστε με όλο μας το πάθος και τον πόθο, την Ιδέα, το Συναίσθημα , με βάση την χαρά και την αγάπη,  πίσω από κάθε μας τέτοια κίνηση κρύβεται η ελευθερία μας…

Η Ελευθερία δεν είναι παροχή, δεν είναι δωρεά, δεν έρχεται μαζί με την γέννησή μας…

Κινδυνεύει και διεκδικείται κάθε στιγμή…

Ο άνθρωπος παύει να βαδίζει στον μονόδρομο που του όρισε η Μοίρα του κάθε στιγμή που γεννά διλλήματα και αποφασίζει … Εκείνη την μοναδική στιγμή που γίνεται απρόβλεπτος είναι πραγματικά ελεύθερος …

Σοφία Μαραβέλια

Advertisements

Το οικειοπραγμωνείν του Έρωτα

erws

 

Τα μάτια μας είναι φθαρτά , μα η αντανάκλασή τους στην ψυχή μας τα βουτά όλα στην αθανασία. Εκατομμύρια αράδων ξεχύθηκαν από τις γραφίδες ανθρώπων που προσπάθησαν να ορίσουν τον έρωτα, να τον εξυμνήσουν ή να τον ξορκίσουν. Κατά την μυθολογία ήταν ο γιος της Πενίας και του Πόρου για αυτό και η μια πλευρά του καταπίνει ανελέητα ψυχικά πλούτη καθώς ανεβαίνει και η άλλη πλευρά είναι μόνιμα διψασμένη. Όπως έχει γραφτεί από τον Ρωμαίο συγγραφέα Απουλήιο, η ψυχή ήταν τόσο όμορφη που ο Έρως ήταν ο μυστικός εραστής της και πέρασε πολλά για να βρεθεί μαζί της .Ο Έρωτας -ως η αιώνια αγάπη -και η ψυχή, σύμφωνα με τον Απουλήιο, έπρεπε να υπερκεράσουν πολλά, κυρίως πάθη τρωτά για να είναι στο τέλος μαζί.
Ο Έρωτας ακόμα και τώρα αν προσπαθήσεις να τους δώσεις μια μορφή , μια έννοια ή μια θέση, σαστίζεις. Είναι μια Ιδέα, μια αίσθηση , είναι ένα κομμάτι από το αιώνιο , τα άυλο, το αφηρημένο και ταυτόχρονα το τέλειο. Ο Έρωτας διψάει για την μέθεξή του σε κάτι θεϊκό και πάνω σε αυτήν του την προσπάθεια χάνει την τελειότητά του καθώς ξεπέφτει στα χέρια των ανθρώπων…
Ερωτευόμαστε έκπτωτοι από τον παράδεισο της ανίας μας , εκδιωκόμενοι από την κόλαση της καθημερινότητάς μας . Ερωτευόμαστε από ανάγκη , από πάθος, από εξάρτηση , από τύχη. Ερωτευόμαστε για να ζήσουμε , για να εν-θυμηθούμε όπως θα έλεγε και ο Πλάτωνας εκείνες τις στιγμές αθανασίας, που η ένωσή μας με τον άνθρωπό μας γεννά.
Καθορίζουμε την μοίρα μας σαν να είναι ο έρωτας ένα μεταφυσικό κομμάτι της ύπαρξής μας. Επιλέγουμε να αλλάξουμε και στην πραγματικότητα αλλάζουμε την ζωή μας για να κάνουμε χώρο σε κάτι καινούργιο που διψάμε να ανακαλύψουμε… άλλα στην πραγματικότητα πως ερωτευόμαστε?

Σεροτονίνη, αγάπη μου

Για τους νευροβιολόγους ο έρωτας έχει πολλές ονομασίες και όλες είναι ονομασίες νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου μας. Σεροτονίνη η όμορφη, τεστοστερόνη ο άγριος , ορμόνες όπως η βασοπρεσίνη είναι κατά εκείνους η θρυαλλίδα της «πίστης» μεταξύ του ζευγαριού. Η νευροβιολογία έχει έτοιμο το συστατικό της αγαστής επικοινωνίας μεταξύ του ζευγαριού και αιτιολογεί τα δράματα που ακoλουθούν με την έλλειψή της. Για έναν σύγχρονο νευροβιολόγο η θεωρία της επιλογής είναι θέμα χημείας και ορμονικής εξάρτισης. Μια μικρή διασάλλευση χιλιοστού των γραμμαρίων από αυτές τις ορμόνες και φτιάχτηκε ένας καινούργιος παράδεισος ή μια καινούργια κόλαση. Πλήθος ορμονών παίρνουν μέρος στον χορό του έρωτα , με τους νευροδιαβιβαστές να σερβίρουν ακατάπαυστα πληροφορίες σε κάθε ερέθισμα σαν αστείρευτη πηγή. Τελικός σκοπός αυτού του δράματος είναι η διαιώνιση του είδους, η αναπαραγωγή , η φύση αυτή καθ’αυτή. Μερικά τετραγωνικά εκατοστά ηδονής στην ερωτική πλευρά κάθε φύλου και αυτό αρκεί για να σύρει όλο το άρμα και να εκπληρώσει ένα μοναδικό σκοπό, την εξέλιξη μέσα από τους απογόνους. Αναρωτιέσαι, πού είναι η έξοδος από την αυταπάτη;
Αν ο έρωτας μεταφράζεται με μικροποσότητες φερομονών, οιστρογόνων και τεστοστερόνης τότε τι ρόλο παίζει η ύπαρξή μας;
Ερωτευόμαστε την ακολουθία των νευρώνων μας και υποφέρουμε με την ανακολουθία των αισθήσεών μας …

Εντελέχεια

Για την ψυχολογία ο άντρας έλκεται περισσότερο από την σεξουαλικότητα της γυναίκας ενώ για την γυναίκα σημασία έχει το επίπεδο των φιλοδοξιών του άντρα. Αρά λοιπόν εμείς η θηλυκή πλευρά του έργου που εξελίσσεται, ερωτευόμαστε την εντελέχεια όπως την όρισε ο προπάππος μας ο Αριστοτέλης. Ερωτευόμαστε την εν-δυνάμει ύπαρξη, αυτό που ορίστηκε να γίνει κάποιος, αυτό που προορίστηκε από την μοίρα του και ακόμα ίσως δεν πρόλαβε να ξεδιπλωθεί… ερωτευόμαστε ικανότητες , αξίες , θέσεις , επαγγελματικούς ορίζοντες ,γονιδιακές σωματοδομές, νοημοσύνη αλλά όχι τον άλλο ως σύνολο…
Ερωτευόμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι όχι αυτό που είναι στο τώρα, στην απτή, αυτή πραγματικότητα … ερωτευόμαστε την ζωτικότητα των ονείρων μας και όχι την ονειρική μας πραγματικότητα ως έχει…
Για τον ρομαντικό Πλάτωνα οποιαδήποτε γνώση είναι ανάμνηση ,το να ζήσεις τον Έρωτα είναι η ανάγκη της ψυχή σου που ανακαλεί τον κόσμο στον οποίο ήταν πριν μπει μέσα στο σώμα. Όταν βιώνεις κάτι όμορφο σε συν+κινεί επειδή είναι οικείο στην ψυχή σου και καθώς η ψυχή σου παλεύει να γυρίσει στον υπέρτατο κόσμο των Ιδεών αυτό που λειτουργεί ως κίνητρο είναι ο έρωτας, η απόλυτη ομορφιά .
Kάθε τι όμορφο που βλέπει η Ψυχή, ερεθίζεται στην Ιδέα που είχε για αυτό πριν ακόμα μπει στο σώμα. Όλο το παιχνίδι στήθηκε για να εν-θυμηθούμε, να βιώσουμε ξανά την ιδέα του Έρωτα , σαν μια παρτίδα που είναι στημένη από καιρό, πολύ καιρό…
Τελικά τι είμαστε ; Ένα σώμα που ακλουθεί ρυθμικά χημικές ουσίες και ορμόνες και πετυχαίνει την τελειότερη άλωση του μυαλού; ένα βιολογικό πείραμα της φύσης που για να αναπαραχθεί μας έβαλε την ηδονή και την οδύνη ; Ή μια ψυχή που καθαιρεί το λίγο, το μικρό και το ασήμαντο και διψάει να συναντήσει το αιώνιο μέσα από τον πόθο και το πάθος του Έρωτα;

Σοφία Μαραβέλια